Κριτική: «Μαυρίλα!»

Submitted by nikosal on Fri, 05/19/2017 - 10:07

Something wicked this way comes... Είναι μαύρο, μπαίνει από τη χαραμάδα κάτω από την πόρτα του διαμερίσματος και αν το αγγίξεις, αλλάζεις. Το βαριεστημένο ζευγάρι του διηγήματος πέφτει θύμα του, αλλά όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι σίγουρο ότι θα ήταν καλύτερα αν είχε παραμείνει στην πολυθρόνα, στην τηλεόραση και την κουζίνα. Η λιμνάζουσα βεβαιότητα ενάντια στη λιμνάζουσα αβεβαιότητα...

Η «Μαυρίλα!» του Κώστα Γερογιάννη αφηγείται την «ακούσια προθυμία» μας να βουτήξουμε βαθιά στο τίποτα, στο πουθενά, όταν η ζωή φτάνει στα χαμηλότερα σημεία απραξίας. Παραδιδόμαστε τότε εύκολα σε ό,τι διαλέξουν τα «καινούργια» μας μάτια. Να πώς το θέτει η σύζυγος:

 

-Νέοι νόμοι φτιάχνονται και διαμορφώνουν πραγματικότητες, άκουσε τη φωνή της γυναίκας του, και στράφηκε προς το μέρος της.

-Τι είσαι; τη ρώτησε.

-Η γυναίκα σου, από μια άποψη, ήρθε η σκοτεινή απάντηση, Από μια άλλη άποψη, μια ενεργειακή μορφή, ένα στοιχειό, ή ο κακός σου δαίμονας. Διαλέγεις και παίρνεις. Ό,τι όμως και να διαλέξεις, θα το βιώσεις μέσα από τα καινούργια σου μάτια!

Ενδιαφέρουσα η ιδέα, εύστοχη και δημιουργική αφηγηματικά η είσοδος της «μαυρίλας» από το άνοιγμα της εξώπορτας. Από εκεί που εισβάλλει απειλητικά ο έξω κόσμος στα διαμερίσματα των αστών, παρά την προσπάθειά τους να τα κρατήσουν στεγανά στους ήχους, τις οσμές και τις εικόνες του περίγυρου. Έτσι, στο πρώτο μέρος του το διήγημα έχει δυνατότητες. Βρίσκω ότι από τη μέση και μετά ο συγγραφέας δεν τις αξιοποιεί. Επαναλαμβάνει απλώς αυτό που έχει ήδη αντιληφθεί ο αναγνώστης, δίχως να προσθέτει κάτι περισσότερο, ουσιαστικότερο. Αντίθετα, οι διάλογοι σε σημεία παραδέρνουν στην (ηθελημένη από το συγγραφέα) απροσδιοριστία, δίχως κάποιο ουσιαστικό αφηγηματικό λόγο:

 

Ο μαύρος άντρας στράφηκε ξανά προς το μέρος της.

-Κάτι είπες πριν για την ψυχή μου, της είπε. Κάτι που ακούστηκε απειλητικό.

-Η ψυχή σου δεν υπάρχει πια. Ιονίστηκε και χάθηκε.

-Πού τα ξέρεις αυτά;

Η γυναίκα του έδειξε τη χαραμάδα της πόρτας. Η μαυρίλα ήταν εκεί. Αναλλοίωτη.

-Μου τα δίδαξε η «λιμνάζουσα αβεβαιότητα». Ή, για να είμαι πιο ακριβής, οι δημιουργοί της, αν και η λέξη «δημιουργοί» δεν εκφράζει επακριβώς την κατάσταση που έφτιαξε τη μαυρίλα.

-Όλος ο κόσμος έχει αλλάξει;

-Ναι. Θα το διαπιστώσεις σύντομα. Δεν έχεις παρά να βγεις μια βόλτα, αλλά δεν θα στο συνιστούσα ακόμα. Πρέπει να περιμένεις την προσαρμογή, αλλιώς οι Νέες Συντεταγμένες δεν θα λειτουργήσουν (...)

Εξαιρώ το πολύ εύστοχο:

 

-Πώς θα είναι η ζωή μας από δω και πέρα; τη ρώτησε.

-Μαύρη, του αποκρίθηκε η γυναίκα.

Ο Κώστας Γερογιάννης έγραψε τη «Μαυρίλα!» το 2009 και τη δημοσίευσε τρία χρόνια αργότερα στο ΕΦΖΙΝ (τ. 20) του Δημήτρη Σπυρίδωνος.

Αξιολόγηση: 1/6