Κριτική: «Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στα Σπάτα»

Submitted by nikosal on Thu, 10/11/2018 - 11:09

Στις 28 Μαρτίου 2001 το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» ξεκίνησε τη λειτουργία του μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα (θυμάμαι τους χιλιάδες Αθηναίους που πήραν το λεωφορείο να το δουν από κοντά, το «έχετε άδεια για απογείωση» του Κώστα Σημίτη) και γκρίνια (η αναπόφευκτη ανακατωσούρα των πρώτων ημερών, η υποχρέωση να βγαίνουμε τότε ακόμα από το μετρό στον Εθνικής Άμυνας κλπ.).  Ο Αλέκος Παπαδόπουλος έγραψε το «Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στα Σπάτα» στις 24 Μαρτίου 2001 και δημοσιεύθηκε στο τ. 42 του 9 που κυκλοφόρησε στις 4 Απριλίου (εικονογράφηση Σταύρος Ντίλιος). Μιλάμε δηλαδή για ένα διήγημα όσο γίνεται επίκαιρο.

Στο «Όλοι...» ο Παπαδόπουλος μας δίνει μια πρώτη γεύση του προσωπικού στιλ που θα ανέπτυσσε στη συνέχεια, πολύ διαφορετικό του πρώτου του διηγήματος στο ίδιο περιοδικό, «Mare Incognitum». Η αφήγηση είναι γοργή, το χιούμορ ουσιώδες συστατικό της, ορισμένες ήπιες αναφορές στην επικαιρότητα δεν υποσκάπτουν την ανάγνωση στις μέρες μας. Ωστόσο, η τελική ιδέα είναι αδύναμη, η αφήγηση υπερβολικά γραμμική, χωρίς ένα τσικ ανατροπής. Εν πάση περιπτώσει, ανατροπής που να έχει νόημα. Και το γράψιμο δεν είναι ακόμα σφικτό: αποσπάσματα (όπως εκείνο πάνω στο σκάφος της φυλής της Λόναρ) και παράγραφοι θα μπορούσαν να λείψουν ή να μειωθούν δραστικά.

Διαβάστε το απλώς σαν ένα νόστιμο αστείο πάνω στις πρώτες μέρες του «Βενιζέλος».