Κριτική: «Τα Ανταλλακτικά»

Submitted by Ντίνος Χατζηγιώργης on Sat, 11/24/2018 - 21:18

Σε ένα σκηνικό που θυμίζει το Avatar του James Cameron, οι Γήινου πολεμούν τους εξωγήινους Ντρις, στην προσπάθεια της Γης να κατακτήσει τον εχθρικό πλανήτη για την εκμετάλλευση του πολύτιμου στοιχείου αβδιρίτιο 357 (το “ουνομπταίνιο” στο Avatar).

Ο Μαστακούρης έγραψε φυσικά το διήγημά του 16 χρόνια πριν την χολιγουντιανή ταινία και το ευφάνταστο διήγημα του πραγματεύεται κυρίως την μεταμόσχευση οργάνων. Τα ιδιαίτερα βίαια πεδία των μαχών παράγουν νεκρούς και τραυματίες, με τον αριθμό των Γήινων μαχητών στη φθίνουσα. Ο γιατρός των ανθρώπων, ο δόκτωρ Λαμπέρτ, παρίας της ιατρικής στη Γη, ως άλλος Φράνκενσταϊν χρησιμοποιεί τους νεκρούς ως πηγή ανταλλακτικών για τα κατεστραμμένα μέλη και όργανα των τραυματισμένων στρατιωτών. Οι τελευταίοι μαχόμενοι Γήινοι καταντούν ένα συνονθύλευμα μπαλωμένων κορμιών όταν αρχίζουν να υποψιάζονται ότι τα νέα τους μέλη κουβαλούν τις μνήμες του «δότη» τους. Και όταν ο δόκτορας αρχίζει να χρησιμοποιεί ανταλλακτικά και από τους νεκρούς εξωγήινους, σίγουρα δεν αναμένεται η καλύτερη εξέλιξη.

Η αδυναμία του διηγήματος έχει να κάνει με την τηλεγραφική του αφήγηση. Το διήγημα είναι περίληψη νουβέλας, την οποία θα φτιάξει στο κεφάλι του ο ίδιος ο αναγνώστης. Οι Γήινοι βρίσκονται στον ξένο πλανήτη ως κατακτητές κι ας μας τους παρουσιάζει ως αμυνόμενους η ιστορία. Το όλο σκηνικό, το φόντο και η αιτιολογία της σύγκρουσης μας δίνεται σε μια μικρή παράγραφο προς το τέλος. Δεν υπάρχει χώρος να αναπτυχθούν καίρια πολιτικά και ηθικολογικά ζητήματα (τα οποία είναι εκεί ανεκμετάλλευτα) -αντ΄αυτού ο συγγραφέας μας κεντρίζει απλώς με μερικές δυνατές ιδέες.

Συστήνεται για ανάγνωση