Κριτική: «Η Δεύτερη Ευκαιρία»

Submitted by Ντίνος Χατζηγιώργης on Sat, 12/29/2018 - 17:07

Λίγο καιρό μετά την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων στην Νέα Υόρκη και την εισβολή της Αμερικής στη Βαγδάτη, Τζιχαντιστές αντεπιτίθενται στον δυτικό κόσμο ενεργοποιώντας πυρηνικές βόμβες σε διάφορες πρωτεύουσες της Γης. Σαν αποτέλεσμα, καταρρέουν παγκοσμίως τράπεζες, δορυφόροι, τηλεόραση, διαδίκτυο, ηλεκτρισμός. Η Γη αντιμετωπίζει έναν παγκόσμιο Μεσαίωνα όταν στην τροχιά της εμφανίζεται ένα τεράστιο εξωγήινο διαστημόπλοιο. Από αυτό ξεπηδούν πολλά μικρότερα τα οποία κατεβαίνουν κοντά στην επιφάνεια, αιωρούνται πάνω από διάφορες οροσειρές του πλανήτη και περιμένουν σιωπηλά.

Κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας είναι ο Νίκος, πολιτικός μηχανικός και διευθυντικό στέλεχος κατασκευαστικής εταιρίας στην Ελλάδα, στον οποίο ο συγγραφέας αναθέτει την εξιστόρηση και προβληματισμούς της αφήγησης. Τα εξωγήινα σκάφη παραμένουν σιωπηλά και αινιγματικά, και από όλους εκείνους τους περίεργους που τα πλησιάζουν από κάτω για παρατήρηση ανυψώνουν επιλεκτικά μέσα τους μόνο μερικούς. Ο Νίκος αντιλαμβάνεται με τη λογική του την αιτία της επιλογής και παίρνει την μοιραία απόφαση να μπει σε αυτήν.

Το στήσιμο του διηγήματος θυμίζει έντονα το Οι Επικυρίαρχοι του Κλαρκ, γεγονός που ο ίδιος ο συγγραφέας σφυροκοπεί πληροφορικά και ενοχλητικά στον αναγνώστη. Το διήγημα ξεκινάει με την πρόταση «Όλα θύμιζαν τη στιγμή ακριβώς που ο Ράινχολντ (ο Ράινχολντ Χόφμαν) συνειδητοποιούσε ότι είχε χάσει το παιχνίδι…». Όχι δεν είναι χαρακτήρας στο διήγημα, αλλά του μυθιστορήματος του Κλαρκ. Πιθανό μάλλον ο Νίκος Σκούφος, ανασφαλής για την ιστορία του, να ήθελε να προλάβει τυχόν επικριτές που θα το υπενθύμιζαν και θα το σύγκριναν. Κατά την άποψη μου δεν χρειαζόταν, το διήγημα στέκεται μια χαρά μόνο του (η εφ δουλεύει πάντα σε γνωστά μοτίβα) και η γραφή του Σκούφου δίνει μια ξεχωριστή οπτική στον μύθο. Κερδίζει και σε πόντους το ανοικτό φινάλε, που εδώ προδίδει μια άλλη, συγγραφική αυτοπεποίθηση.

Συνιστάται προς ανάγνωση