Κριτική: «…και το Τέρας»

Submitted by Ντίνος Χατζηγιώργης on Wed, 02/06/2019 - 09:18

Το διήγημα «...και το τέρας» του Μιχάλη Μανωλιού έδωσε το όνομά του στη δεύτερη συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα (εκδόσεις Τρίτων, 2009) και συμπεριλήφθηκε λίγους μήνες αργότερα στο 8ο τεύχος της ελληνικής έκδοσης Asimov Science Fiction (2009).

Σε ένα μέλλον που ανήκει στα γνωστά χωράφια του συγγραφέα, της γενετικής χειραγώγησης και των αγκαθωτών συναισθημάτων, ο Μανωλιός μας προσφέρει ένα από τα πιο ρομαντικά του, ίσως, αφηγήματα.

Η «Υπηρεσία» κυριαρχεί στις υπάρχουσες εξουσίες χρησιμοποιώντας τις Σειρήνες, γενετικά κατασκευασμένες καλλονές που επηρεάζουν ή βγάζουν από τη μέση καίριες φιγούρες του status quo. Η Σειρήνα Μηδέν επαναστατεί, δολοφονεί τον δημιουργό της και δραπετεύει από τον έλεγχο της Υπηρεσίας που στέλνει στο κατόπι της έναν Αδελφό.

Η Σειρήνα Μηδέν έχει κατασκευαστεί ειδικά ώστε να προκαλεί τρελό πόθο σε οποιοδήποτε άτομο την βλέπει και είναι ικανή να σκοτώνει με το σεξ. Για την προστασία των αθώων είναι αναγκασμένη να έχει συνέχεια το πρόσωπο και το σώμα της καλυμμένα. Για την αντιμετώπιση κάθε ενδεχομένου, η Υπηρεσία διαθέτει για κάθε Σειρήνα έναν προγραμματισμένο Αδελφό, το μοναδικό άτομο που δεν επηρεάζεται από την εμφάνιση της δικής του Σειρήνας. Αδελφός της Μηδέν είναι ο Ούγκο, ένας παραμορφωμένος άντρας με καμπούρα που η Υπηρεσία βρήκε στους δρόμους. Έχει λίγες μέρες στη διάθεση του να εντοπίσει την Μηδέν και να την πείσει να παραδοθεί, αλλιώς η Υπηρεσία θα ενεργοποιήσει εξ αποστάσεως τη γενετική βόμβα που έχει μέσα της, προκαλώντας τον επώδυνο θάνατο της.

Μια σκληρή και πανέμορφη ιστορία επιστημονικής φαντασίας, που σαν παραμύθι φέρνει κοντά δύο τέρατα, δύο ανόμοια τέρατα, που το καθένα έχει βιώσει ένα βασανισμένο παρελθόν. Με συγκλονιστική και τολμηρή γραφή, αφήγηση τολμηρά απογυμνωμένη στους πιο ενδόμυχους πόθους, ο συγγραφέας φέρνει κοντά τους δύο κεντρικούς του χαρακτήρες που θα ανακαλύψουν την προσωπική τους ανθρωπιά, και την ανθρωπιά του άλλου, με έναν πιστευτό και ταυτόχρονα υπέροχα ρομαντικό τρόπο. Διαπερνά το προσωπείο που έχει στήσει για τον καθένα τους η απρόσωπη και σκληρή Υπηρεσία, αποκαλύπτοντας μας όλα εκείνα τα κρυφά που σκεπτόμαστε, ελπίζουμε και ποθούμε, και οι επιδερμικά εφησυχασμένοι, αλλά και οι άλλοι, οι επιδερμικά τυραννισμένοι.

Δεν κρίνεται λοιπόν απλά ο Μιχάλης Μανωλιός σε αυτό το διήγημα ως ένας συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας αλλά ως συγγραφέας. Μας αποδεικνύει ότι γράφει και εφ. Το «…και το Τέρας» είναι μια ερωτική ιστορία δύο βασανισμένων όντων, πλαισιωμένη από τον μάστορα μέσα σε μια αμείλικτη και σκληρή απειλή, που δεν μασάει, όπως δεν μασάει και η πένα του, και μας έχει να ιδρώνουμε φοβούμενοι τα χειρότερα.

Είτε στο Asimov’s, είτε στην ομώνυμη συλλογή, αυτό το διήγημα μη το χάσετε.

Συστήνεται για ανάγνωση

Ντίνος Χατζηγιώργης