Κριτική: «Η φωτογραφία»

Submitted by Ντίνος Χατζηγιώργης on Mon, 12/17/2018 - 11:44


Γραμμένο το 2007, το διήγημα μας μεταφέρει μελλοντικά στο 2017 όταν η ΒιοΕξέλιξη Α.Ε. στην Ελλάδα έχει τελειοποιήσει, παράνομα, την κατασκευή ανθρώπινων κλώνων, ολοκληρωμένες ρέπλικες που κουβαλούν τις μνήμες του πρωτότυπου. Κεντρικός χαρακτήρας ο Παύλος, οικονομικός διευθυντής στην εταιρεία και η οικογένεια του. Το οικογενειακό κλίμα είναι ταραγμένο καθώς η εργασία τρώει τον Παύλο, στερώντας του την δυνατότητα να είναι ιδανικός πατέρας και σύζυγος.

Η αφήγηση δίνεται από την πλευρά της Μέλανι, της συζύγου, που βιώνει την καταρρέουσα σχέση μια περίοδο όπου έχει δώσει στον άντρα της δεύτερη ευκαιρία να επανορθώσει. Και το θαύμα συντελείται ξαφνικά. Ένα τεράστιο μπόνους και άδεια μετ’ αποδοχών επιτρέπει στον Παύλο να αφοσιωθεί πλήρως στην οικογένεια του, δίνει στην Μέλανι την ελευθερία να παραιτηθεί από τη δουλειά της και να γίνουν επιτέλους η ιδανική οικογένεια. Δυστυχώς η Μέλανι σύντομα θα ανακαλύψει ότι ο Παύλος της δεν είναι ο… Παύλος της αλλά ένας Παύλος ρέπλικα.

Η δύναμη του διηγήματος δεν είναι στην πρωτοτυπία του (που δεν έχει), αλλά στη γραφή του συγγραφέα που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη του στη ζωή των χαρακτήρων του. Το θέμα της ιστορίας παρουσιάστηκε ως κωμωδία το 1996 με το «Ο Πολλαπλός Εαυτός μου» (Multiplicity) mε τον Michael Keaton σε σκηνοθεσία Harold Ramis. Στο σύμπαν όμως του Μιχάλη Μανωλιού, οι καθημερινοί, αναγνωρίσιμοι χαρακτήρες είναι τραγικές φιγούρες που ισοπεδώνονται από τον οδοστρωτήρα της τεχνολογίας. Η ουτοπική λύση που προσφέρει η επιστήμη έχει τίμημα την ανθρωπιά. Η Μέλανι θέτει όλα τα ερωτήματα που θα έθετε και ο αναγνώστης στην αντίσταση του στο τρομακτικό αυτό μέλλον που στερείται ήθους και ηθικής, και οι απαντήσεις έρχονται καθησυχαστικές και ψυχρές.

Ο αναγνώστης τελειώνει το διήγημα καθόλου καθησυχασμένος για την προοπτική του αύριο, όταν η λύση της Μέλανι αποδεικνύεται εξίσου υποτακτικά ψυχρή...

Συστήνεται για ανάγνωση

Ντίνος Χατζηγιώργης